credit pic by jeabb@pingbook
Title: Taken Aback
Author: xlotte
Couple: Kibum x Hyukjae
Rating: PG
Genre: RPS/POV
Author's Note: ชั่ววูบ~ วูบจริงๆ วูบตอนเห็นเสื้อกล้ามสีดำที่ใส่ทับเสื้อแขนยาวสีดำคอกว้าง.....
เหนื่อย?!?~.....คำๆนี้ยังไงก็บ่งบอกถึงความรู้สึกเขาตอนนี้ได้ไม่หมดเพราะความรู้สึกที่มากกว่าความเหนื่อยกายในการทำงานและการจัดวิทยุรอบดึกแบบนี้แล้วคือ........ง่วง~ ถึงจะปั้นหน้าปั้นตายิ้มแย้มด้วยความรู้สึกสดชื่นที่เห็นบรรดาแฟนคลับมาให้กำลังใจกันถึงหน้าห้องส่งรายการแล้วก็ตาม จิตใต้สำนึกก็คอยจะบอกตัวเองเสมอว่า.....ง่วง.....ง่วง....และง่วง....และถึงเวลานอนแล้ว
ทั้งๆที่ระหว่างทางกลับบ้านพักจะมีเวลางีบหลับในรถก็ตามเถอะ เขายังอุสาถ่างตา หวังไว้ว่ากลับถึงบ้านจะอาบน้ำปะแป้งนอน ตีพุงให้สบายใจ ให้สมกับที่พรุ่งนี้มีงานช่วงบ่าย ที่เท่ากับว่าคืนนี้จะมีเวลานอนที่มากกว่าปกติซึ่งหาได้ยากนักของการมีชีวิตเป็นนักร้อง
แต่นี้...............นี้มันอะไรกันพอกลับมาถึงบ้านก็มีมนุษย์ซึ่งเป็นสมาชิกของวง Super Junior นั่งอยู่ที่โซฟาถึง 3 คน 3 คนในเวลาเหยียบตีหนึ่งเช่นนี้
รายแรกพี่อีทึก......รายนี้ตัดความสงสัยไปได้ พี่ทึกกี้ที่ยังบาดเจ็บจากอุบัติเหตุคราวก่อน ปัจจุบันมีอาชีพนั่งกินนอนกินอยู่บ้านไม่แปลกที่จะมานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นดึกๆแบบนี้
รายที่สองพี่ฮีซอล.........รายนี้ก็ตัดความสงสัยไปได้อีกเหมือนกัน ถึงแม้ว่าพี่ฮีซอลคนสวย(โหด) จะแยกไปพักข้างนอกแล้วก็ตาม แต่ช่วงที่ทำ T หรือทะเลาะกับพี่ฮันคยอง บ้างทีพี่ฮีซอลก็จะแวะเวียนมานอนที่นี้บ้างนานๆครั้ง และดึกแบบนี้จะเห็นพี่เขาบ้างก็คงไม่แปลก
รายสุดท้าย..............คิม คิบอม จะให้ตัดความสงสัยออกไปเลยคงยาก ตั้งแต่แยกออกไปพักกับพวกพี่ซอล ก็เจอแต่ตอนทำงานและแทบจะไม่เห็นหมอนั่นมาที่นี้อีกเลย แล้วทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ กับเวลาเกือบจะตีหนึ่ง หวังว่าคงไม่ได้มาขอข้าวกินหรือมาเซฮายอะไรกันเวลานี้หรอกนะ
"ชินดงมีพายแฮมส่วนของนายอยู่ในตู้เย็นด้วยนะ........เป็นไงสนุกไหม" ลีทึกหันมาทักฮอยคแจ เพราะตั้งแต่เข้าบ้านมาทงเฮก็จูงมือลากเรียววุคหายเข้าไปในห้อง ส่วนชินดงก็ไปในครัวตั้งแต่ประโยคแรกที่ได้ยินว่ามีของกิน
"ก็ดีฮะ" เป็นกิจวัตรไปซะแล้วในการจัดรายการโดยไม่มีพี่อีทึก พอกลับมาผมก็จะมาเล่ารายละเอียดงานที่ทำเหมือนเป็นการบอกต่อเพื่อให้งานต่อเนื่องเมื่อถึงตอนที่พี่เขากลับมา
ฮยอคแจเดินไปหาพี่อีทึกหวังเพียงว่าจะนั่งที่พื้นข้างโซฟาเพราะตอนนี้พี่อีทึกถูกขนาบข้างด้วยพี่ฮีซอลกับคิบอม แต่กลับกลายเป็นว่าพอเขาเดินไปถึงคิบอมกลับเลื่อนตัวเองไปที่โซฟาอีกด้านเพื่อมีที่ว่างให้นั่งข้างอีทึก เหมือนเป็นการบังคับให้นั่งข้างๆกันแบบกลายๆ
ผมสาธยายงานต่างๆ ก่อนจะเอนหัวเข้ากับพนักพิงโซฟา หลับตาลงเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะสบตาใครบ้างคน แต่ก็หลบไม่พ้นถึงความรู้สึกที่มีสายตาคมๆของใครจ้องมองอยู่ ชั่งหนาวสันหลังซะจริง
"เหนื่อยหรือ?" พี่อีทึกถามพลางเอามือลูบหัวเบาๆ
"นิดหน่อยฮะ.....แต่ง่วงมากกว่า" ไม่พูดเปล่าแถมยังมีการหาวสมทบเพื่อให้รู้ว่าเวลานี้เขาอยากจะคลานขึ้นเตียงใจจะขาด
"งั้นไปอาบน้ำนอนซะ.....พรุ่งนี้ตื่นสายได้เพราะยังไงก็มีงานช่วงบ่าย" อีทึกรุนหลังรุ่นน้องที่ทำงานง่วงงุน งอแงมาตั้งแต่เข้าประตูบ้าน ฮยอคแจเองก็รีบเดินเข้าห้องไป เพราะความง่วงที่มีมากกว่าจะมาสงสัย ระแวงระวังภัยใดๆ ก็นี้มันบ้านตัวเองยังจะต้องให้กังวลอะไรอีก
การจะเดินเข้าห้องน้ำภายในห้องพักค่อนข้างกว้าง แต่กลับแคบลงถนัดตาเมื่อถูกบรรจุด้วยเด็กผู้ชายวัยกำลังกินนอน ถึงเกือบ 10 คนแล้วล่ะก็ แม้ว่าเดินไปทางไหนก็ต้องผ่านห้องนั่งเล่นรวม และก่อนที่จะเยื่องย่างกายเข้าไปอาบน้ำให้สบายใจ จะได้กระโดดขึ้นเตียงนอนอย่างสบายอารมณ์เป็นอันต้องถูกฉุดให้อารมณ์ขุ่นมัวด้วยคำสั่งของหัวหน้าวงอย่างเลี่ยงไม่ได้
มันก็จริงหรอกน่ะที่ว่าจะให้คิมบอมไปนอนห้องพี่เยซองก็ไม่ได้ เพราะห้องนั้นมีทั้งพี่ชินดง พี่เยซอง เรียววุค แล้วก็คยูฮยอน ถึงรายหลังจะแบบบางก็เถอะ จับยัดไปอีกคนคงอึดอัดน่าดู แล้วจะให้ไปนอนห้องพี่อึทึก ก็ยัดพี่ฮีซอลเพิ่มเข้าไปคนหนึ่งแล้ว ไหนจะพี่คังอินอีกคน สรุปคืนนี้ต้องนอนโดยที่มีหมอนั้นอยู่ในห้องด้วยใช่ไหม?........
"จะไปไหนฮยอคแจ" เสียงทงเฮเรียกขัดขณะที่กำลังจะก้าวเข้าห้อง
"นอนเด่ะ" พยายามอย่างที่สุด ที่จะตอบคำถามทงเฮโดยไม่ต้องสบตาใครอีกคนที่นั่งอยู่ด้วยข้างๆ
"นอนทั้งๆที่หัวเปียกอย่างนั้นนะน่ะ"
"อืม...นั้นซิ" คำพูดทักทวงของทงเฮทำเอาฮยอคแจต้องเกาท้ายทอยแก้เก้อ ก็จริงอย่างที่ทงเฮว่า จะนอนทั้งๆที่หัวเปียกแบบนี้มีหวังหวัดถามหาแน่
"งั้นมานั่งนี้" กวักมือเรียกอีกฝ่ายก่อนจะชี้ให้นั่งด้านล่างโซฟาหน้าตนเอง
"นายนี่ล่ะน้า~" ทงเฮหยิบผ้าขนหนูผืนน้อยจากบ่าอีกฝ่ายมาละเลงลงบนหัวฮยอคแจอย่างเมามัน
'เฮอะ..เป็นไงล่ะคิบอม ทงเฮไม่ได้ซี้กับนายคนเดียวซักหน่อย.......รู้ไว้ซะด้วย' ผมล่ะอยากตะโกนได้ดังใจคิดจริงๆให้ตายเถอะ
"คิบอมฝากต่อทีเดี๋ยวฉันไปเอาไดส์เป่าผมมาให้" ทงเอที่โยนผ้าขนหนูให้อีกฝ่ายก่อนจะลุกหายผลุบเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว
'เฮ้ย......อย่าน้า~ ทงเฮนายจะให้หมอนี้เล่นหัวเพื่อนรักได้ลงคอเชียวหรือ' ผมมองทงเฮตาปริบๆ โดยที่อีกฝ่ายไม่นึกสงสารอี ฮอยคแจ คนนี้แม้แต่น้อย แบบนี้มันน่าร้องไห้ชะมัด
"....งานยุ่ง....."
"หือ" ผมเอียงคอหันไปมองหน้าอย่างสงสัย
"อยู่นิ่งๆซิ.......เห็นบ่นว่าง่วง.....งานยุ่งงั้นหรือ?"
"นิดหน่อยน่ะ" วันนี้มันวันสร้างความแปลกใจหรือไง หมอนี้เมายาหรือว่าผมกินยาไม่ได้เขย่าขวด ถึงได้รู้สึกถึงสัมผัสอ่อนโยนที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนบางขวางกัน และไหนจะคำพูดที่ทอดน้ำเสียงอ่อนนุ่มนั้นอีก ถ้าไม่นับที่เจ้าเด็กนี่บิดคอผมกลับเมื่อกี้แล้วล่ะก็ สงสัยท่าจะเป็นเพราะวันนี้ง่วงเกิดพิกัดทำให้สมองสั่งการผิดพลาดแน่นอน....
"คิบอมยิ้มอะไร" ทงเฮที่เดินมาพร้อมไดส์เป่าผม จัดการเสียบเข้ากับปลั๊กก่อนที่จะโยนไปที่โซฟา ไม่วายที่จะลาก PS3 ออกมาจัดแจ้งเสียบซะเรียบร้อย
"เปล่านิ"
"ให้มันจริงเถอะ" พูดอะไรกันอยู่หรือ? ใจจริงแล้วอยากจะหันไปดูหน้าด้วยซ้ำ แต่อีกใจก็ค้านไว้ว่า ขืนหันไปคราวนี้ไม่โดนเอ็ดก็คงโดนหักคอคาที่เป็นแน่ เพราะฉะนั้นอยู่เฉยๆดีกว่าอยอคแจเอ่ย~ อยู่เฉยๆ.......อย่าหาเรื่องเข้าตัว ถ้าขืนทงเฮกับเจ้าคิบอมเกิดบ้าระห่ำวางแผนจะแกล้งเขาตอนนี้แล้วล่ะก็ มันคงไม่สนุกเป็นแน่
"เอางี้ระหว่างรอผมแห้งมาวินนิ่งกันซักรอบแล้วกัน" จะว่าอะไรได้ล่ะ ถึงจะง่วงแสนง่วงแค่ไหน แต่ถ้าจะให้เล่นวินนิ่งแล้วล่ะก็ มาเลยฮอยคแจคนนี้ไม่ยั้น!!!.........เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ไว้ได้เลยอี ทงเฮ~
1-0 ลูกแรกที่ทีมอังกฤษสุดรักสุดโปรดโดนยิงประตูเพียงเพราะว่าหมอนั่นเปลี่ยนจากผ้าขนหนูผืนบางมาเป็นไดส์เป่าผมลมร้อนๆที่สัมผัสกับศีษระตอนแรกทำเอาสะดุ้งได้ไม่ยากเย็น..........ไม่เป็นไรฮยอคแจ.....คิม คิบอมคงไม่ตั้งใจ........ให้อภัย
2-0 ลูกที่สองที่ทีมอังกฤษสุดรักสุดโปรดโดนยิงประตูเพียงเพราะว่าหมอนั่นสอดอุ้งมือเผาแบ่วเข้าไประหว่างเส้นผม ไอ้คิบ๊อมมมมม........ถ้าหมอนั้นทำแบบจะขยี้หัวผมให้เป็นจุนแล้วละก็คงไม่แปลกแต่นี้ สัมผัสอ่อนโยนที่หมอนี้ทำ....อ๊ากกกกก เมา.....เมา.....ท่องไว้วันนี้ อี ฮยอคแจ เมาความง่วง ประสาทแยกแยะสัมผัสสั่งการผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง....พลาด....พลาด....และพลาด
"....เสร็จเรียบร้อย....."
"ทงเฮ พาฮยอคแจนอนได้แล้ว"
"ฮะ" 3-0 ลูกสุดท้ายที่ทีมอังกฤษสุดรักสุดโปรดโดนยิงประตูเพียงเพราะว่าหมอนั้นไล้มือจากหลังใบหูระเรื่อไปจนถึงซอกคออย่างแผ่วเบา ประจวบเหมาะกับที่คุณพี่ซึงฮวานเปิดประตูห้องออกมาสั่งให้เด็กๆเข้านอน
หลังจากที่โดนพี่ซึงฮวานไล่ให้ไปนอน พวกผมก็จัดการเก็บ PS3 ให้เข้าที่เข้าทาง ถ้าขืนไม่เก็บเหมือนอย่างเมื่อก่อนแล้วล่ะก็ พี่เยซองที่จะเข้าบ้านเป็นคนสุดท้ายมีอันต้องหัวฟาดพื้นเพราะโดนสารพัดสายไฟพันเท้าเป็นแน่แท้ แต่นั้นก็ยังไม่ร้ายเท่ากับการที่จะถูกน้องน้อยเรียววุคเอาคืน เห็นติ๋มๆงิ๋มๆอย่างนั้นบทจะแสบก็ใช่เล่นเมื่อไรกัน
สภาพห้องที่พวกเราเข้าไปเห็นคือ เตียงกลางถูกจับจองโดยพี่ซองมิน ส่วนเตียงที่เหลือทั้งสองว่างเปล่าเพราะเจ้าของกำลังยืนออกันอยู่ที่ประตู จากการคาดเดาแล้ว ถ้าทงเฮไม่สละเตียงให้คิบอมแล้วไปนอนกับพี่ซองมิน ก็คงจะนอนเตียงเดียวกัน....
"....พี่ซองมิน......ขยับหน่อยฮะ คืนนี้คิบอมมาขอนอนด้วย" ผมมองทงเฮที่ปีนขึ้นเตียงตัวเอง กระซิบงึมงำอะไรซักอย่างข้างหูก่อนที่จะลากพี่ซองมินมาไว้ในอ้อมแขนภายใต้อนาเขตเตียงตัวเองอย่างง่ายได้
"คิบอมนอนเตียงพี่ซองมินแล้วกัน.....ปิดไฟด้วยนะฮยคอแจ" สั่งเสร็จสรรพก็ลากผ้าห่มที่ปลายเท้ามาคลุม ทำท่าจะหลับเอาดื้อๆแบบนั้น คนที่ง่วงจริงๆมันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง..........
ผมเดินไปหยิบถุงเท้ามาสวมก่อนจะเดินไปปิดไฟในห้อง คิบอมเองก็ปีนขึ้นเตียงอย่างรู้งาน ผมเองก็ปีนขึ้นเตียงตัวเองตามไปติดๆ ก่อนจะพยายามทำตัวลีบแบนให้ติดกับกำแพงมากที่สุด ไม่ใช่ว่ารังเกียจคนข้างเตียงหรืออย่างใด เพียงแต่กลัว....ขอใช่คำว่ากลัวคงไม่ผิดใช่ไหม ใช่ผมกลัว....กลัวไอ้คนข้างๆเกิดทำอะไรบ้าระห่ำเหมือนเคย
"เฮ้ย!!!" ผมร้องเสียงหลงเพียงเพราะรู้สึกถึงน้ำหนักเตียงที่ยวบลงข้างตัวตามติดมาด้วยมือหนาพาดอยู่รอบเอว
"....อือ~"
"เป็นอะไรฮอยคแจ??" เสียงอืออาของพี่ซองมิน ตามด้วยหางเสียงติดห้วนเล็กกน้อยของทงเฮที่ถูกรบกวนเวลานอน เฮ้ย.....คนที่ต้องเป็นฝ่ายโมโหมันต้องเป็นฉันเด่ะ แผนการนอนของฮยอคแจคนนี้สั่นครอนก็เพราะพวกนายไม่ใช่หรือไง?
"ปะ..เปล่า....ยุงมันเกาะน่ะ........ปล่อยคิบอม" ยิ่งรู้สึกถึงเสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่ายแล้วมันชั่งน่าเอาฝ่าเท้ายันติดข้างฝาเสียนี้กระไร
"ปล่อยคิบอม" ผมพยายามกดเสียงต่ำเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงความไม่พอใจ แต่ดูท่าจะไม่เป็นผลซักเท่าไร เพราะมือของคิบอมก็ยังคงพาดอยู่รอบเอว ซึ่งทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเอาตีนยันกำแพงไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนล็อคติดกับกำแพงโดยที่ขยับหนีไปไหนไม่ได้
"อือออ~"
"เบาๆซิฮยคอแจนายคงยังไม่อยากปลุกซองมินตอนนี้หรอกใช่ไหม??" คิบอมบอกเตือนอย่างเป็นต่อ ใช่....เขาไม่อยากปลุกพี่ซองมินตอนนี้ ถ้าเลือกได้ล่ะก็ ขอทำให้พี่ฮีซอลโกรธยังจะดีซะกว่า ถึงรู้ว่าพี่ซองมินจะไม่โกรธที่เขาเป็นคนปลุกก็ตามเถอะ แต่มันอดสงสารไม่ได้ที่เห็นคนรอบข้างต้องมานั่งรับกรรมตอนพี่ซองมินอารมณ์ไม่ดีแล้วล่ะก็ สู้ฟังพี่ฮีซอลอาระวาดบ้านแตกยังจะดีซะกว่าอีก
"........................."
"...................................."
"ฮยอคแจ~......"
"....=__________=....." บ่อนทำความง่วงของคนอื่นยังไม่พอ? แถมยังมาสั่นคลอนหัวใจคนอื่นก็ยังไม่พอ? กอดก็แล้ว? จะปล้ำเลยไหมเล่า??? ความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัดนะเฟ้ย?
"ฉันทำนายตกใจ??......." โว้ย~ ผมล่ะอยากจะตะโกนไปดังๆว่า 'เออออออออออออ' ทั้งๆที่กำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว อยู่ๆหมอนี่เรียกชื่อด้วยเสียงสยิวกิ้วข้างหู ใครหน้าไหนมันจะไม่สะดุ้งบ้างฟร่ะ
"ฮยอคแจ...."
"หือออ" อือออกับเขาหน่อย ขืนเรียกแล้วไม่ตอบมีหวังคืนนี้ไม่นอนแน่
"มีใครบอกนายไหมว่าวันนี้ใส่เสื้อน่ารักกก...." คิม คิบอม ใครก็ได้เอาหมดนี้ไปเก็บที ใครสั่งใครสอนให้ถามคนอื่นด้วยน้ำเสียงชวนสยิวแบบเน้ ห๋าาาาาาาาา!!!!
"มีเยอะแยะไป" เหอะ!!! ไม่อยากจะอวดไม่ใช่มีนายคนเดียวซักหน่อยที่ใครๆพากันชมว่าน่ารัก วันนี้ผมก็มีคนชมออกจะเยอะ ตั้งแต่สต๊าฟไปยันแฟนคลับ กับอีแค่เสื้อกล้ามที่โดนสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีดำคอกว้าง ผมไม่ได้โดนชมว่านักรักอย่างเดียวซะที่ไหน ยังมีคำว่าเซ็กซี่แถมท้ายด้วยนะเอ่อ.....
"หรออออ........" ไอ้ลากเสียงยานคางแบบนี้หมายความว่าไงฟร่ะ
"แต่ฉันว่าคนใส่น่ารักกว่าเสื้อนายว่าไหม??" ไอ้หมอนี่นิ!! ไอ้คิม คิบอม ไอ้...ไอ้...โว้ย!!! ห๋าาาาาาาา เมื่อกี้นายพูดว่าอะไร คนใส่ = อี ฮยอคแจ น่ารักกว่าเสื้อ เสื้อที่ทุกคนชมว่าน่ารักเซ็กซี่ คนใส่ = อี ฮยอคแจ น่ารักกว่า หว๋าาาาาาาาาาาาา ให้ตายเถอะหน้าจะไหม้ หัวใจจะวาย อ๊าากกกกกกกกกกกกกกกก
"......ง่วงแล้วนอนเถอะ......." อ้อมกอดที่กระชับขึ้น บวกกับลมหายใจร้อนๆแถวซอกคอ บ่งบอกให้ฮยอคแจรู้ว่าอีกฝ่ายน่ะเข้าสู่ห่วงนินทราไปเสียแล้ว
".........(อ๊าาาากกกกกกกกกก).............." ฮยอคแจคนนี้อยากจะร้องเป็นภาษาฮิบบลู ไอ้คิบ๊อมมมมมมมม ไอ้.....ไอ้....โถ่โว้ย!!! มาพูดจาให้คนอื่นหวั่นไหวแล้วยังมานอนหลับหน้าตาเฉยอยู่อีก โว้ยยยยยยยยย..........แล้วคืนนี้ อี ฮยอคแจคนนี้หลับลงยังไงนั้น...ในเมื่อหัวใจเต้นเป็นจังหวะแซมบ้าออกอย่างนี้....
...........ให้ตายเถอะแผนการนอนอันแสนสุขโดนบ่อนทำลายกันอย่างสมบูรณ์แบบ....
จบเหอะ -*-
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
xlotte talk:ปกติจะจบฉากให้ชาวบ้านซะส่วนใหญ่ บวกกับที่กำลังเบื่อเรทอย่างแรงอยากอ่านฟิคกุ๊กกิ๊ก หาเท่าไรเจอแต่เรทพระเจ้าจอร์จ โซโล่เองเลย แถมเป็นอะไรที่ไม่ถนัดอย่างแรง = = กว่าจะเข็นกันมาได้เกาแล้วเกาอีก โดนซัมวันทักแกจะเกาไปถึงไหนวิตกจริตหรือไง.... แอบโรคจิตอยากได้คำติเยอะ อยากลองเขียนแนวนี้ดูบ้างเผื่อจะรุ่ง(ริ่ง) 55+
spthx : ป้าเจ๊บสำหรับการเป็นเหยื่อและรูปนะเคอะ
